On the 30th of June 2021 the Amsterdam Fashion Institute (AMFI) together with the Amsterdam University of Applied Sciences (AUAS) presented the results of an external investigation after numerous reports of social unsafety were cited. The final report paints a dark picture of its fashion education; one in which burnouts, panic attacks and harassment seem to be deeply intertwined with the education programme. AMFI and the AUAS has indicated that they wish to adopt all the recommendations in the report but ASVA Student Union is not yet fully satisfied. The report, conducted by Bezemer & Schubad, asks whether AMFI is perceived as socially safe but ASVA Student Union already knew the answer:

The report confirms what the Student Union and the action group 'Time to tell AMFI' have been saying for months; the AUAS fashion programme has a harsh unsafe culture in which students are continuously and purposefully broken down.

For this reason, ASVA Student Union demanded the resignation of the director of AMFI and a senior lecturer in Fashion & Design. “It is a good sign that AMFI now recognises the suffering inflicted on so many students and is open to improvement,” says ASVA chairman Maarten van Dorp. “But the problem that is now emerging that it did not happen by accident, it was policy; with the aim of producing star designers in the fashion industry. Students, especially in the fashion and design department, were systematically exhausted.”

The AMFI director has not yet resigned but after the report’s publication (30th of June 2021) the Head of Fashion & Design was declared absent and then departed. We welcome this decision, and it is the opinion of ASVA Student Union that this former design lecturer should be banned from teaching.

On a similar note, the Student Union believes that the report is not yet in-depth enough to fully expose the dire situation. With the assistance of the Inspectorate of Education, we believe a more thorough investigation can be conducted.

Students from abroad have often indicated that their problems became even more complex due to the lack of a 'social safety net' such as a family. We fear that the international students have been overlooked in this report even though they are a particularly vulnerable group. We also fear that current AMFI students still do not feel safe enough to tell their story and that this has led to the low number of students who have publicly come forward (culture of fear).

Nine of the interviewed students sought professional help for anxiety and depression after their fashion training. Another five stated that they have PTSD as a result. The Fashion & Design department has been highlighted as the department that was and is experienced as being the most unsafe.

Our advice for current and former students that have suffered any of the wrongs outlined in the Bezemer & Schubad report, is that you may wish to present your case to a lawyer that is specialised in personal injury. By  following the website of the Dutch bar association Find a lawyer and typing ‘letselschade’ into the search bar.

Lastly, the report states that AMFI has a graduation rate of 70%. This statistic is not representative because the graduation rate is vastly different per department. For example, the Fashion & Design department does not have such a high success rate due to widespread grading bias.

Here you can find the full report in Dutch and in English.

I write this email for all those future students to come. I wish someone had told me beforehand how crazy intense it would be, so I could have made the choice earlier to maybe not go to AMFI.  I do hope that this changes, AMFI is getting a second chance, to make sure that everyone gets and equal chance to grow and learn instead of being on a rat race during 4 years, in which you constantly have to plan every move, scared of any failure and never completely proud or satisfied with anything you do.

My stomach hurts when I think back at my student years or when I cycle past the building. When I think of the teachers, the pressure and even looking back at how scared I was all the time at school in class waiting for that horrible comment I might get infant of all other classmates, it was always so embarrassing for me. I don't think AMFI wants anyone to think back at their student-time as something so horrible.

I literally do not know anyone who did not have a mental breakdown at some point during their studies, it was always due to the pressure, the toxic environment, the extreme fear for the teachers, and the extreme work load. I talk to some of my classmates now about how crazy these times were. There were days that we forgot to eat, to go to the toilet, and before deadlines we would all work together to keep each other awake, taking shifts for sleeping 30 min/ 1 hour and then waking up to continue. And we thought we has no other choice, as we were told 'this is what it's like in the Fashion Industry'.

We have been belittled by teachers from the first day we started. The first weeks in class they literally told us to look around us and realise that only a few of us would make it to graduation. What type of negative motivational method is that? They create a competitive and negative environment for everyone. And I am so grateful that at least my class did the contrary we supported each other through every project, we applauded each others work and we comforted each other when we needed to cry. But I know that for others it was not like this.

And even though we supported each other, I know many were very scared of presenting their work in public. I would try to avoid going to some classes because I was so to scared to be made fun of, or to be criticised in front of others, my stomach. Would hurt so much I would just not dare to go to school, and would call in sick. ( I deserved to be in that class, to learn.)

What has happened so many times, is that students finally feel like they are doing well in a project, they are getting some better feedback in class, they feel like they are developing, and then when the assessment arrives and you give present the work you have been working for day and night for weeks, and that is when you get 'tested'. It seems like they try to break you so far, that some sort of different creativity comes to the surface  when your in a 'dark' mode.

"I remember being interrupted during a presentation right at the start, I had spoken a few sentences and then a teacher started laughing and commenting on my nails, how I even had time to do my nails, it probably meant I did not work hard enough... They also commented on my work so negatively, with absolutely no constructive feedback, that when you leave that room you feel totally lost, and have no clue what to do next.  I knew I was gonna start crying but pushed it away so hard, that as soon as the teachers left the room I collapsed into hyperventilating and panicking. When continually going through rough experiences like this you start developing a fear to fail, a fear to speak in public, and you become very insecure about your qualities."

"I remember being told that I was not gonna make in the fashion Industry, I did not ' have it in me'. That I could rather stop now then waste my 'parent's money'. How is someone else aloud to make this choice for you? This was a teacher that I had barely spoken to and that in my second year of my studies, literally said that they did not believe in me or my qualities, and that it would be a waste of my money and time to continue in this school." It should not be one teachers choice on what a students future career looks like, I decided to try to continue, but what if I had stopped? This teacher would have made a decision about me, about my future, which they have no right to.. Even though I can calmly analyse this occurrence now. I do feel like a little voice somewhere still tells me, maybe I am not good enough for the fashion industry, and maybe the AMFI teachers were right.'

I also wonder why none of the teachers ever spoke up, they saw emotional abusive situations happening right in front of them on a daily basis, and instead of speaking out and attending their co-workers on it, they supported it by not saying anything.

I am happy I managed to graduate and the relationships I built with my friends because of AMFI, but every time we get together it seems like we cannot stop talking about the disbelief of everything we went though and excepted. There is such a fear environment that no one dares to speak up, because teachers have the power to fail you, even if you do not deserve it. You do not want to have a bad relationship with any of them, so you keep your mouth shut.

AMFI is an EDUCATIONAL institution, you pay to get an education. Anyone should be able to receive this education, to LEARN. AMFI is not responsible of emotionally educating or 'preparing'  students for the fashion world. That is NOT the responsibility of teachers. ' We are just making sure you can handle the Fashion industry'. That is not the role of a teacher.' I wish this changes, that students are supported throughout the most insecure and growing years of their lives, and learn to develop their true self in positivity and support.'

And even though we learnt many many things,  the emotional baggage that came with it was VERY unnecessary. All those students who had to stop due to a burnout, due to physical and mental illness, because they felt they 'couldn't do it anymore',  felt like they did not fit in, felt lonely, felt insecure. They did NOT deserve this, we all deserved a equal chance of being prepared for the fashion industry.

Due to my experience at AMFI, I have gone through depression. I have experienced situations that have lead to very low self-esteem awareness, fear to fail, social anxiety and I very negative view on the fashion industry.

The findings and recommendations of this external report will be influential in designing the future of AMFI and we welcome this report. Be as it may, we are concerned by the current internal mechanisms at AMFI. So far AMFI has not admitted guilt and we believe AMFI cannot move forward until failure is wholeheartedly embraced. No amount of internal taskforces or empty words can fix this. In fact, we view these internal taskforces as examples of kangaroo courts; one in which AMFI is “jumping over” (intentionally ignoring) evidence that would be in favour of the student. This is not fair.

An example: Before the Bezemer & Schubad report has even been published, AMFI has already decided that “focus here lies on perception and not on establishing the truth” (perceptieonderzoek). In this declaration, it is clear to us that AMFI and the Hogeschool van Amsterdam are fearful of the report and its contents. Their legal teams have been working hard to curtail liability and market everything as being a mere ‘perception’. This is disappointing and contradictory to any institution which declares itself it be transparent and proactive in tackling abuse. Furthermore, it is an insult to call the abuse of students and their experiences as being ‘perceptions’.

In other news, the Inspectorate of Education received 100 reports from AMFI students. As a result, the Ministry has announced a formal investigation of all art, design and fashion courses in the Netherlands. Currently, AMFI is the flagship of toxic environments and will mostly likely play a significant role in the inspectorate’s investigation.  ASVA Student Union is ready to assist throughout.

I studied at AMFI for 2 years and my mental health was the worst it’s ever been. I became depressed, anxious, the skinniest/most unhealthy I’ve ever been and my hair started falling out from stress. I visited the Amfi ‘counsellor’ and she made me feel weak and like I wasn’t good enough to be studying there. She said you can’t have mental health problems and do AMFI (2 teachers also told me this!) which made me feel like I had to mask over my mental health issues and push through the course when as an international, young student abroad in a foreign country, I really needed some support.

Obviously it isn’t entirely the schools problem to provide mental health support and this isn’t what I wanted from them but for them to employ a school counsellor who is meant to help students, all I wanted was for her to show me some compassion and maybe see if I can get an extension on my hand ins. I was so shocked at this treatment and how backwards the whole school was in general, the lack of support for students is absolutely shocking.

Every time I left the counsellors office I was in tears and felt humiliated for even telling her I was struggling. - Also note that I told her she made me feel this way and she just got irritated and gaslighted me for it. The counsellor also told me that there were amfi students that were currently homeless and they were still coping with the work load. Yet again diminishing my own problems and life difficulties and making me feel guilty for even going to see her.

For years I really felt like I’d failed because I dropped out of amfi, and felt that I wasn’t good enough at fashion despite loving it. Amfi ruined fashion design for me and I would love to go back and study it elsewhere but honestly amfi really traumatised me. The anxiety I used to feel walking up that staircase to class was insane. I remember breaking down in tears in a fabric shop after class one day because of how degradingly a teacher had spoke to me. They were so belittling and honestly just bullies. I’m struggling to think of a single teacher that wasn’t problematic in some way.

It makes me so sad to think that so many other students went through this and thought that this was normal treatment for a Fashion university. It really isn’t. AMFI teachers constantly brushed over how rude and disrespectfully they spoke to students with their infamous quote of “this is what the industry is like”.

Reading other people’s stories has made me feel like maybe I will go back and study fashion design elsewhere some day. I really hope AMFI is forced to make some huge changes and becomes a safer, more nurturing environment for future students.

My experience at AMFI has been scattered with confronting moments in an environment where I expected to be guided and supported to change the industry - but only to realise that this only exists within a certain mould and identity that is quintessentially AMFI. A majority whitewashed and gaslit reality that stereotyped my immigrant heritage.

My most pressing realisation in hindsight that i have learned to recognise and deal with through therapy over the last years, is that this institution has not provided me with a safe space or respite from my personal life.

I quit AMFI in 2018 and have been in therapy and/or on medication since. I'm diagnosed with an anxious depression. As I am writing this I am sewing which wasn't possible for me in years. After leaving and also during my last design semester in AMFI the second I touched my sewing machine I started to cry. It went so far that I thought my sewing machine gave me electric shocks. It didn't, other people using the machine never got shocked. After my second year I took a semester off to put myself back together after a massive break down. I didn't realised then that I was already severely depressed. I was too scared to sleep or work with my window open as I thought my body would take over and just haul myself out of it into silence and peace. During my semester off I was severely isolated.

As an international student the only thing in Amsterdam was AMFI, my friends were AMFI students and busy with their course. My anxiety and depression led to me being unable to leave the house. And even wash myself at times. I spent most of my time in bed in a practically vegetative state. When I tried to go to places I would frequently have anxiety attacks in elevators or queues.

I am doing much better, am more social, but I often struggle and now that I am not surrounded by AMFI students I often struggle alone because the people around me just don't know how it is. I'm sure I will start to remember more, I usually try not to think about the details of my experience at AMFI.

When I was on vacation back home and it was time to pack my bags and leave to go back to Amsterdam I would get anxiety attacks reducing me to tears. Even after quitting AMFI I could hardly visit my friends as the city alone had become such a symbol of terror for me. I now have lots of regrets on things I should've done better while studying at AMFI. I regret not enjoying my time in Amsterdam. I regret not partying and living a full student life. But what's really tragic is that I still think  I should've worked harder and often think I just didn't have the potential needed. I miss the extreme pressure and adrenaline rush. I remember cycling home after handing in my seventh hand in of that week and it was like the most amazing drug. It really is like a toxic relationship. It's so great and so awful. Now I feel like my life and everything I do is just mediocre and dull. I think that's actually the worst part about it.

ASVA Student Union is entirely independent and represents students from the University of Amsterdam (UvA) and Amsterdam University of Applied Sciences (HvA). Thank you to the hosts: Maarten Dorp, Chair of ASVA Student Union and Hanna Blom, ASVA Student Union Board Member.

Special thanks to 2020 Fashion & Design AMFI graduate Ciarán for his insights and observations on the many testimonials we have received.

Inspectorate of Education link: https://toezichtresultaten.onderwijsinspectie.nl/contactformulier

All current and former students of AMFI are invited to attend. During this webinar we will discuss our progress at Time to tell AMFI, give advice to students and state our demands. The webinar will be in English and the link will be shared here on the day. Send us an email if you wish to subscribe for updates.

https://us02web.zoom.us/j/88647661194

Ook ik heb enorme littekens aan AMFI overgehouden. Ik ben in 2016 afgestudeerd en ben in 2017 uitgevallen met een burnout en depressie.

De emotionele schade die ze hebben aangebracht is bizar.

Zo bizar dat ik nu, na wat jaren therapie, een super leuke baan en inmiddels veel beter in mijn vel te zitten nog steeds bang ben als ik een beoordeling op werk heb. Dat zou namelijk heel goed het moment kunnen zijn dat de hele wereld tegen je keert en je er achter komt dat je toch heel slecht bezig bent. Want ja, dat is ook wat jaren op AMFI gebeurde. Gelukkig weet ik deze destructieve gedachtes inmiddels snel de das om te doen maar ergens blijft het rest gevoel hangen. Het lezen van iedereens berichten geeft bevestiging en rust, het heeft dus toch echt niet alleen aan mij gelegen.

Ik moet eerlijk toegeven dat ik getwijfeld heb om mijn verhaal te delen. Zo zullen er vast veel (oud)-studenten dit gevoel hebben op dit moment na het lezen van deze verhalen die zich af hebben gespeeld op AMFI. Ik heb met tranen in mijn ogen deze verhalen gelezen en het spookt al een paar dagen door mijn hoofd. Ik ben sinds twee jaar nu gestopt. Van klasgenootjes hoorde ik wekelijks over depressies tot in het aller heftigste aan toe. De druk lag zo enorm hoog. Tijdens mijn jaren op AMFI is nog wel eens een enquête gemaakt door een studente waarin ze aan het bestuur wilde aantonen dat de druk die AMFI oplegde een tol eisten aan vele studenten. Vragen met betrekking tot het schuldig voelen wanneer je eens iets leuks doet buiten school, hoe vaak je je wel eens depressief of down voelde in de week. De resultaten heb ik nooit gezien, maar vanuit mijn eigen klas waren er zo enorm veel mensen die er wekelijks helemaal doorheen zaten. En de druk bleven ze maar opvoeren..  Nu ik alles zo lees van iedereen herken ik de verhalen van de andere studenten; het missen van creativiteit, het plezier dat ik daar ooit in had is helemaal verdwenen. Zelfs het hele modevak waar ik van droomde heb ik met veel pijn afstand van genomen. En dat afschuwelijke gevoel dat je gefaald hebt, niet goed genoeg was voor het modevak en de opmerkingen van docenten die nog steeds door mijn hoofd spoken.

Ik heb er zo hard voor gevochten maar na jarenlang niet kunnen slapen ’s nachts, zo mager als een rietje ik kon niks meer eten van de stress, die eeuwige druk van presteren, de kritiek van docenten die 80% veel verder ging dan zou mogen als docent of beter gezegd als ‘mens’ ging enorm ver.

Geen steun of enige hulp tijdens je schoolperiode terwijl dit de jaren zijn die je als jong iemand zou moeten ontwikkelen. Ik hoop voor alle studenten, en dat zullen er enorm veel zijn dat zij kracht halen uit de verhalen van andere en eindelijk zien dat zij niet de enige waren.

Ik vind het oprecht geweldig dat je dit doet en ben blij dat deze verhalen nu niet meer weggestopt worden.

Mijn eigen ervaringen bij AMFI komen de laatste dagen langzaam weer naar boven, maar er is vooral een gevoel wat altijd overheerst heeft: dat ik niet genoeg was, niet geschikt, niet sterk genoeg, niet paste binnen AMFI, niet paste binnen de modewereld en dat het allemaal aan mij lag. Ik heb dit jarenlang een beetje sluimerend met me meegedragen en met niet gerealiseerd wat voor invloed dat vandaag de dag nog op me heeft.

Wat dingen die er voor mij uitspringen met betrekking tot mijn ervaringen (International Fashion & Branding 2009 – 2013):

Het helpt niet om op de eerste dag te zeggen dat je links en rechts van je moet kijken dan dat daarvan de helft af gaat vallen, het zorgt meteen voor veel druk en onderlinge competitie. Die competitie was binnen onze International klas zeker merkbaar en die werd ook aangemoedigd tussen de Nederlandse en de Internationals klassen. We werden tegen elkaar opgezet en er werd totaal niet aangestuurd op samenwerken.

Complete uitputting, 4 jaar lang. Het begon bij de eerste opdracht, het inspiration book, toen heb ik 42 uur niet geslapen (ik deed dit 4 jaar zonder alcohol en drugs gelukkig) en wist ik oprecht niet meer wat ik met de tandenborstel moest doen die mijn moeder me aangaf toen ik bij hen thuis bij kwam slapen. Dat had een rode vlag moeten zijn voor de jaren daarna, maar in plaats daarvan werd dit alleen maar aangemoedigd en werd er verder niet veel aandacht aan besteed dat iedereen zowel fysiek als emotioneel constant uitgeput was. Het moest altijd meer, groter, beter. Dit heeft ook nog eens heel veel geld gekost. Dat was ook een van de redenen dat ik niet eens overwoog om te stoppen, ik had al een propedeuse van een andere opleiding, dus stoppen betekende extra jaren studeren en dat kon ik niet betalen.

Ik heb me tijdens mijn minor Fashion Theories als een van de weinige keren gezien en gewaardeerd gevoeld, dit was iets waar ik goed in was en waar docenten niet zo emotioneel waren. Tijdens mijn minor Visual Culture en mijn afstuderen kreeg ik lang niet altijd enorm slechte feedback, maar op dat moment kon ik helemaal niks meer met feedback en het vooral ook niet geloven als iemand positief was. Tijdens mijn afstuderen zei een externe beoordelaar dat ik echt wat moest gaan doen met modefilms, maar ik kon dat gewoon niet meer aannemen. Ik heb na AMFI jaren geen camera aangeraakt, en nog steeds als ik een klein persoonlijk projectje doe en daar dan een keer een avondje aan doorwerk voel ik meteen die stress van nachten doorhalen op AMFI. Ik heb nog steeds faalangst en een gebrek aan zelfvertrouwen op professioneel vlak.

Ik heb tijdens AMFI Pfeiffer gehad en een Salmonella vergiftiging opgelopen, echter heb ik die jaren niet naar mijn eigen lijf geluisterd en mezelf zo gepusht dat ik op de eerste draaidag van mijn afstudeerfilm afwezig was, omdat ik zo ziek was van de uitputting en stress. Ik heb nu nog steeds lichamelijk klachten, omdat ik daar in die tijd niet meer aandacht aan heb besteed.

We leerden veel en konden veel, maar tegelijkertijd ook weer niet, want totaal niet gespecialiseerd.

Je voelt je een soort van elite als je eenmaal toegelaten bent tot AMFI, omdat benadrukt wordt hoe speciaal het is dat je daar zit en hoe moeilijk het is en allemaal nog gaat zijn. Hierdoor ga je nog harder pushen en het is ook nog eens onzin.

Docenten

Docent X is begonnen als Engels docent en heeft zelf aangegeven dat hij aardrijkskundedocent (geloof ik) en voetbalcommentator was. In mijn jaren was hij ineens verantwoordelijk voor een heleboel inhoudelijke en conceptuele vakken, terwijl de man duidelijk niet wist waar hij het over had. Hij deed zijn best om een aardige mentor te zijn, maar sprak ook vaak denigrerend over o.a. mijn projecten en heeft een keer het project van een van mijn klasgenoten op de grond gesmeten en erbij geschreeuwd hoe slecht het was. X heeft bijna voorkomen dat ik mijn stage in Londen kon doen bij de set designer van o.a. Alexander McQueen en Tim Walker, omdat het zogenaamd niet fashion genoeg was. Docent A heeft er toen voor gezorgd dat dit toch wel doorging (een van de weinige docenten met empathie en relevante werkervaring).

De meeste Nederlandse docenten die op de International opleiding lesgeven zijn totaal niet geschikt daarvoor, omdat hun Engels te slecht is. Vaak praatten ze na de les nog na met ons Nederlandstalige studenten en dan pas werd me duidelijk waar het eigenlijk over had moeten gaan in de les. Docenten zoals docent Y gaven dit zelf vaak ook aan ons toe. (1 voorbeeld, docent van de Marketing gaf een keer een voorbeeld wat moest gaan over mannen en vrouwen en volgens hem waren dit: "mans and wives" in het Engels).

De docenten hadden vaak totaal geen relevante en recente werkervaringen en zaten vastgeroest in hun comfortabele positie. (Zoals docent Z die bij iedere opdracht over de Libelle begon, een blad waar hij 20 jaar geleden werkte en wat totaal niks met mode te maken had).

Hoofd Branding stond er alom om bekend dat hij de knapste meiden voortrok, vunzige opmerkingen maakte en dat in de hele Branding opleiding degenen die het hardste schreeuwden alles voor elkaar kregen.

Ik wil aanstippen dat je natuurlijk nooit letterlijk gedwongen werd om deze dingen te doen en dat deze dingen vooral invloed op je hebben wanneer je al moeite hebt met sommige van deze zaken.

Ik kwam binnen als jong, naïef, verlegen, optimistisch en lichtelijk onzeker meisje dat achteraf gezien zeker niet de meest ontwikkelde creatieve skills had en misschien op een andere plek beter af was geweest, maar zich hier zeker ook positief had kunnen ontwikkelen.

Dit had afhankelijk van de omgeving daarna dus 2 kanten op kunnen gaan en doordat ik het nooit goed genoeg deed voor mijn gevoel (ik ben helemaal voor eerlijke feedback, maar deze hoeft niet het doel te hebben om iemand af te breken) en daarbij ook niet wist/gewezen werd hoe ik het dan wel goed moest doen ging het in mijn geval de negatieve kant op.

Jeetje, het feit dat ik dit kort en bondig wilde houden en dat het alsnog zo'n verhaal is geworden geeft wel aan hoe diep dit soort zaken zitten en dat ik hier zelf ook echt nog iets mee moet.

Mijn eerste jaar op AMFI ging ik heel naïef en zonder bijzondere verwachtingen in, meteen werd het competitie gevoel hoog gehouden door natuurlijk nieuwe studenten die het goed wilden doen maar ook docenten die dit zeker in stand hielden. Inspiratieboek heeft gezorgd voor een dieptepunt bij mij. Dit project was ongetwijfeld een van de meest stressvolle ervaringen. Er werd een concurrerende sfeer in stand gehouden ook door de docent. Ik heb dit project niet gehaald. Ik heb twee nachten niet geslapen omdat ik zo onmogelijk veel moest doen voor dit project.

Toen ik mijn feedback moment had samen met een paar andere studenten die het niet gehaald hadden pakte de docent, mijn boek, hield het voor me en zei 'vind je dit nou mooi?".

Een boek waar ik hard aan had gewerkt, twee nachten niet voor had geslapen en trots was met hoe hij er uiteindelijk uitzag. Ik wist niet wat ik hier op moest antwoorden en ontving vervolgens mijn feedback. Deze feedback heb ik verwerkt en toen opnieuw ingeleverd. Hier gaf ze mij compleet andere feedback op en heeft ze mijn nog een keer laten zakken. Dit is nog 2 keer gebeurt tot ik al halverwege mijn tweede jaar zat en het druk had met andere projecten die op dat moment wel goed gingen. Het project bestond toen niet eens meer en ze bleef me elke keer onredelijk en compleet anders beoordelen dan de keren ervoor.

Deze ervaring heeft me enorme faalangst bezorgd en mij het eerste en begin tweede jaar het idee gegeven dat ik niet thuis hoorde op AMFI en er absoluut niet bij paste.

Ook de competitie sfeer die er hangt is altijd alleen maar erger geweest door docenten die teksten uitspraken als: als je dit nu al te heftig vindt kan je maar beter wat anders gaan doen. Vaak heb ik hulp willen vragen of aan willen geven dat ik iets moeilijk vond en er graag wat extra uitleg over zou willen. Nooit heb ik me op mijn gemak gevoeld om dit daadwerkelijk te doen en dit kan ik bevestigen voor veel meer medestudenten. Dit heeft me een enorm eenzaam gevoel gegeven en het idee dat ik simpelweg niet goed genoeg was. Op het AMFI is geen ruimte voor een veilig gevoel en naar een docent stappen als je je alleen voelt in je proces en een beetje hulp wilt, je doet mee met de competitieve cultuur of je stapt er maar uit.

For me, the hell started really during the second year. During Triptych I was part of the event team and had to work with teacher X. He never shied away from making sexist comments and being dismissive towards the girls (and gays) in the team. When confronted about this, he put the blame on us as we were young thus dumb. After the event, he and teacher Y became intoxicated and couldn’t be responsible anymore. I felt responsible for the state of the location. This was a monument and we were briefed on how expensive it all was and that we needed to be careful. So we took out time cleaning up, ensuring nothing was damaged yet teacher X and teacher Y found it more important for us to get intoxicated with them and rush the cleaning and thus damaging the floor. At that point I broke and couldn’t comprehend what was happening...

The second time period of trauma occurs during Atelier during the design classes from teacher Z. He held classes in the hallway, public space for everyone to see us. He found it good for us to present our work to the whole class. After presenting he continued by breaking us with a barrage of questions. Most of them too personal and deep to answer on the spot. Each week he wanted more and see more uncovered secrets or trauma exposed. Most students broke and cried during those classes. He never comforted a single one.

To the ones that weren’t creative enough he recommend a weekend of heavy alcohol and drug use to get the juices flowing.

I broke over and over after those session with him. And never found my deep personal matters raw/pure enough. A constant search of finding new trauma, constantly uprooting that I what I buried for a reason, just created more trauma and ultimately forced me to stop. The pain creates creativity mentality by teachers was a constant and constructive positive upbuilding was rare.

BUT Not all teachers share this! AMFI also taught me so much and love working with those teachers that lift me up. Since my second year, AMFI has been putting in the work to reduce the work load and make the school a safer environment.

Allereerst dankjewel voor het dragen van deze verantwoordelijkheid en het creeëren van een safeplace waar we onze ervaringen kunnen delen.

Door het lezen van enkele andere verhalen die via Instagram gedeeld werden ben ik me eigelijk gaan realiseren dat mijn angsten en klachten misschien helemaal niet door mijzelf komen en waarschijnlijk zijn ontwikkeld tijdens de ongezonde leeromgeving op het Amfi.

Ik zal het proberen kort te houden. Ik ging naar Amfi van sept. 2015 tot feb. 2020, ja zoals je ziet heb ook ik een halfjaar ertussenuit moeten pakken omdat het simpelweg niet meer ging. Ik heb de richting Int. Management gevolgd en kwam als meisje uit Limburg na de middelbare school in Amsterdam. Zoals vele was het eerste jaar een grote shock, ik was niet bekend met de creatieve industrie en de verwachtingen waren een zware last op mijn schouders. Ik heb de eerste 2 jaar van de opleiding samen met mijn klasgenoten veel nachten zonder slaap doorgebracht, heel hard gewerkt om deadlines te halen.

Op een deadline moment ging ik mentaal kapot van de faalangst en onzekerheid, en daarna moest ieder vaak slechte feedback incasseren, vaker persoonlijker dan professioneel. Ik heb altijd lichte prestatie angst gehad, al van kinds af aan, maar de eerste 2 jaar op Amfi was ik na een deadline minstens 5 dagen ziek met intense migraine klachten. Ik kon niks dan in bed liggen met veel pijn en alle gordijnen dicht, zo donker mogelijk. Na een aantal dagen ging het dan weer en begon het hele gebeuren weer van voor af aan, werkend naar de volgende deadline.

Vanaf jaar 3 wilde ik dit anders aanpakken, ik koos de projecten die ik leuk vond en hierdoor ging het beter. Onderhand was iedereen "gewend" aan het doorwerken van 1 of 2 nachten zonder slaap voor een deadline, dat hoorde er eenmaal bij. Ook was het heel normaal dat vele van ons last hadden van migraine klachten en somberheid.

Ik heb toen ook stage gelopen bij Acne Studios, voor vele een droom. Helaas heeft deze reality-check mij compleet afgeschrikt. Ik werkte hier 50-60 uur per week op kantoor, moest in het weekend nog werken aan een processbook voor Amfi en was benaderd om voor Amfi deel te nemen aan een speciale Marketing wedstrijd met andere studenten.

Dit halfjaar heeft me compleet de motivatie gekost, ik heb geen enkel moment vrijetijd gehad tijdens mijn tijd in Stockholm, en ik voelde me erg somber en depressief. Ik voel me nog altijd in de steek gelaten door Amfi dat niemand Acne Studios heeft aangesproken op het werk dat van mij werd verwacht. Een jonge student zou door de school moeten worden beschermd tijdens een stage periode..

In het 4e jaar, toen de scriptie periode aanbrak ging het helemaal mis. Mijn lange relatie liep stuk, mijn vader werd ziek en ik kon de druk van de scriptie niet aan. Toen ik geconfronteerd werd met meerdere paniekaanvallen waarbij ik hyperventileerde heb ik daar de grens getrokken, het kon niet meer zo. Ik heb kort in een gesprek met de coach aangegeven dat het niet meer ging en wat de redenen daarvan waren. Hij begreep mijn beslissing en hoopte mij komend semester weer te zien. Tot mijn spijt heb ik in de tussentijd nooit meer iets gehoord en ook hier was ik erg teleurgesteld in de betrokkenheid van de docenten omtrent mijn mentale welzijn. Ik ben toen tijdelijk terugverhuisd naar mijn ouders om vanuit daar mijn scriptie het volgende semester af te maken. Dit ging stukken beter, ik was geen moment bij Amfi in de buurt en voelde me meer op mijn gemak.

Echter, bij de laatste contact momenten op het Amfi kreeg ik zelfs een paniekaanval en benauwdheid toen ik het school gebouw in liep. Na een lange tijd weg te zijn geweest voelde ik meteen de negatieve energie en hoge druk op me. Sindsdien ben ik verhuisd naar Maastricht en heb ik er bewust voor gekozen niets meer te willen doen in de mode, het heeft me alles gekost, mijn zelfvertrouwen en motivatie.

Ik ben nogsteeds opzoek naar een andere passende baan die mij leuk lijkt, maar ik heb erg veel last van faalangst en onzekerheid. Ik hoop hier nu voor behandelt te worden, maar helaas denk ik dat Amfi een grote rol heeft gespeeld in het verder ontwikkelen hiervan. Enkel ben ik dankbaar voor de mooie vriendschappen die ik met klasgenoten heb opgebouwd en het begrip dat we hebben naar elkaar omdat we allemaal 'door hetzelfde' zijn gegaan. Ik zal Amfi nooit aanraden, eveneens de industrie.

Ik hoop dat we hier samen iets mee kunnen en dat we gehoord worden. Als ik iets anders kan bijdrage doe ik dat met alle liefde.

Ik zat op de HKU ergens tussen 2000 en 2010 (ik zeg het liever niet precies, heb stress van mogelijke herkenning en reacties). Ik was zo blij dat er heen mocht, en in combinatie met de gaslighting dat ik nooit vragen heb gesteld bij hoe het er aan toe ging.

Ik dacht dat dat was wat er bij hoorde: uitgescholden worden door leraren bij presentaties, na veel presentaties afgekraakt worden, algehele hardheid die vaak eigenlijk ronduit gemeen was, ook onderling tussen de studenten, nachten doorwerken, behandeld worden alsof je niets waard bent, en echt heel vaak belachelijk gemaakt worden. "je moest er wat voor over hebben".

Gelukkig waren er enkele leraren heel fijn maar de harde, kille mensen maakten meer de dienst uit. Het afdelingshoofd was in die tijd het allerergste en schoot regelmatig uit haar slof. Ik vond destijds dat sommige dingen wel te ver gingen maar heb daar geen aandacht aan besteed en alles weggestopt.

Inmiddels heb ik al zo'n bijna 10 jaar ME/CVS (incl faalangst, onveilig voelen, stress- en paniekaanvallen, energieleegloop/uitputting, lage eigenwaarde) en dit heeft hier denk ik wel aan bijgedragen.

Nu ik dit lees komt alles boven en ben ik er mee bezig het alsnog te verwerken. Ik weet niet hoe mijn medestudenten dit hebben ervaren, ben toch nog bang dat ik de enige van deze school ben die het zo heeft ervaren en hier mentale en emotionele schade heeft opgelopen maar wilde het alsnog graag delen.

Eigenlijk behoor je op een plek waar je vanuit je meest kwetsbare, lieve en zachte plekken iets creëert helemaal veilig te kunnen leren en ontdekken. En niet in een malletje gedrukt (soms gebeukt) te worden.